Sonra ağaçların arasından yürümeye devam edersiniz belki, fotoğraf makinesini bel seviyesinde iken tek el ile tutup bu şekildeyken nasıl çıkıyor acaba diye denemeler yapan bir insanın çektiği şu fotoğrafın konusu olan yerden geçebilirsiniz.

Daha sonra ise hastanenin önünden batan güneşe bakarsanız göreceğiniz manzara [...]]]> Çukurova Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümünün olduğu yerden 5 dakika yürürseniz şöyle bir manzara ile karşılaşırsınız.

Sonra ağaçların arasından yürümeye devam edersiniz belki, fotoğraf makinesini bel seviyesinde iken tek el ile tutup bu şekildeyken nasıl çıkıyor acaba diye denemeler yapan bir insanın çektiği şu fotoğrafın konusu olan yerden geçebilirsiniz.

Daha sonra ise hastanenin önünden batan güneşe bakarsanız göreceğiniz manzara belki şöyle olabilir.

Sonra da oturup birşeyler içmek istersiniz.Bir de bakarsınız ki bir kedi size bakıyor.

Bütün bunları yapma sebebiniz gördüğünüz her şeyi fotoğraflama isteğinin bir dışa vurumu ise belki fotoğrafı çekenin amatörlüğünü affedersiniz:)

Söyleyecek bir şey aradım, olayı tamamlasın diye ama bulamadım, fotoğrafı böylece koyuyorum.

2008 yılının başlarında çekmiştim bu fotoğrafı.Daha Nikon D40′ı almamıştım.Kodak marka kompakt bir makine ile çektim bu fotoğrafı, ve kaybettiğimi zannediyordum sadece fotokritik hesabımda vardı ama bilgisayarımda yoktu.Meğerse makinenin içindeki kartta kalmış.

Söyleyecek bir şey aradım, olayı tamamlasın diye ama bulamadım, fotoğrafı böylece koyuyorum.

İlk Panorama Acemoğlu Boğazını gösteriyor.Burasının bir hikayesi var ama benim bir şeyleri anlatmak konusunda çok da kuvvetli olmayan kabiliyetim yüzünden, zaten olayı oldukça güzel anlatan bir yazıyı buraya koymaya karar verdim.Yazı Eski Kemah Kaymakamı Yılmaz Kurt‘un Bir Bıldırcın Misali [...]]]> Erzincan’ın Kemah ilçesi benim memleketim.Bugün de orada bir çok fotoğraf çektim.Bunlardan 3 tane panorama yapıp paylaşmaya karar verdim.

İlk Panorama Acemoğlu Boğazını gösteriyor.Burasının bir hikayesi var ama benim bir şeyleri anlatmak konusunda çok da kuvvetli olmayan kabiliyetim yüzünden, zaten olayı oldukça güzel anlatan bir yazıyı buraya koymaya karar verdim.Yazı Eski Kemah Kaymakamı Yılmaz Kurt‘un Bir Bıldırcın Misali adlı kitabından alıntıdır.

“Her köprüyü bir melek beklermiş” buyuruyor bir ehli kalem büyüğümüz. Şüphesiz bu irrasyonel kaide bizim Acemoğlu için de geçerli olsa gerek. Za­manında kervan yolu için yapılan bu köprü, bugü­nün ulaşım vasıtalarına da tonajına ve hacmine bak­maksızın bir Eyüp sabrıyla tahammül ediyor. Bu ta­hammül ve takatte biraz da nöbetçi meleğin tasarru­fu ve muaveneti olduğu söyleniyor halk arasında.

Maalesef 22 Nisan 1996 günü, nöbet değişimin­de herhalde görevi Azrail almış olacak ki; 14 vatan evladı Mehmetçik bu köprüden Fırat’ın azgın sula­rından birer üveyik olup kanatlanıp gitti, nöbetçi meleğin kanatları altında … Şehitlik mertebesine yükselen bu delikanlıların kim bilir hangi hayalleri vardı hülyalarında, hangi hevesleri kaldı kursakların­da …

Bunları bilmekten öte, topraktan ve sudan mü­rekkep garip vücutlarını bile geri alamadık ki Fırat’ın kollarından, heveslerini bilebilelim.

Vazifemiz mes’ul aramak değil; sorumluluğun ne köprüyü bekleyen Melek’te, ne Karasu’da, ne de ka­dim köprü Acemoğlu’nda olduğu kanaatindeyiz. Bel­ki de bu, bir köprünün isyanıydı; yahut asrın insanı­na anlayacağı lisanda elemli bir ihtarı, bir tembihiy­di.

Küçük bir istirham; yolunuz bu taraflara düşer de şayet bu köprüden geçerseniz, ismini ve memleketi­ni dahi bilmediğiniz, size meçhul bu 14 askerimize, lütfen bir Fatiha veya bildiğiniz bir duayı okuyun. Belki kanatlanıp gittikleri yerlerden size bakıyorlar­dır kim bilir …

İşte yukarıda lafı geçen Acemoğlu Boğazı

Sonrasında başka yerlere de gittik.Kemah’ın dışındaki köylere doğru gittiğimiz için oralarını isimlerini ve hikayelerini bilmiyorum ama iki tane daha panorama paylaşmak istedim.

Bu ilk panorama

Bu da ikincisi

Ankara’ya vardığımda ise ikinci uçağı beklemek için 5 saatim vardı.Bulunduğum noktanın önündeki kapıda bekleyen bir uçak vardı, kalkmak üzereydi, önümdeki masayı üç ayak olarak kullanıp [...]]]> Cumartesi sabahı Adana’dan Erzincan’a Ankara aktarmalı bir uçuş yaptım.Sabah 5′te o sabahın gecesinde yaptığım halı saha maçı sonucunda sakatlanmış bileğimle taksiye atlayıp Adana havaalanına geldim.Adana Ankara uçağınının önüne geçip fotoğraf çektim hemen.

Ankara’ya vardığımda ise ikinci uçağı beklemek için 5 saatim vardı.Bulunduğum noktanın önündeki kapıda bekleyen bir uçak vardı, kalkmak üzereydi, önümdeki masayı üç ayak olarak kullanıp bir stop motion çekeyim dedim.Ortaya şöyle bir şey çıktı.

Bu stop motionu çektiğim yer de şöyle bir yerdi.

Erzincan uçağına geçtim daha sonra.Bu zamana kadar uçakta fotoğraf çekmek tamamıyla yasak zannediyordum halbuki sadece kalkış ve inişte yasakmış.Öğrendiğim iyi oldu:)Bir sürü fotoğraf çektim.Pencereden çektiğim için aslında kalite biraz düşük oluyor haliyle ama çektiğim fotoğrafların konusu her zaman görülebilecek türden olmadığı için olsa gerek gayet hoşuma giden fotoğraflar çektim.

Bu fotoğrafta hazır Anadolu Jet reklamı yapmışken Anadolu Jet ile ilgili tecrübelerimi de aktarayım.İlk defa Anadolu Jete bindim.Zaten THY’nın alt markası olduğu için çok da fazla fark yoktu ama en büyük fark ikramlarda var.THY’da çok güzel ikramlar vardır her zaman ama Anadolu jette kendimi otobüse binmiş gibi hissettim.Ya açma ya da meyveli kek alıyorsunuz bir de yanına çay ve su veriyorlar.Onun dışında her şey aynı.

Güzeli sona sakladım.Baktıkça yüzümde gevşek bir gülümseme ile ”ne kadar güzel be” dediğim fotoğraflardan bir tanesi de bu oldu.

Esenboğa Havalimanındayım etrafıma bakıyorum, bir şeyler yakalamaya çalışıyorum sonra kendimi görüyorum.Fotoğraf çekmek isteyen bir ben [...]]]> Bugün dönem tatilim başlıyor, bugün sıkıntılı ve kocaman bir dönemi geride bıraktım.O kadar çok fotoğraf çekmek istiyorum ki anlatamam.Anlatabilir miyim acaba?

Esenboğa Havalimanındayım etrafıma bakıyorum, bir şeyler yakalamaya çalışıyorum sonra kendimi görüyorum.Fotoğraf çekmek isteyen bir ben var orada:)

”Başlıkta [...]]]> Bu nasıl bir başlık demeyin şimdi bana.İşin aslı şu; arkadaşlarla mangala gidelim dedik ve gitmişken makinamı götürmemek olmazdı, bir de akşam olunca haliyle tripodu da götürmek gerekti, ben de öyle yaptım.Çok spontane gelişen bir durumdu bu benim için.Tam hava kararmak üzereyken oraya vardık.İsterdim ki gün batımında da biraz fotoğraf çekebileyim ama olmadı.Artık bunlarla idare etmek zorundasınız.

”Başlıkta tripod yazmışsın ama bu fotoğrafta netlik problemi var sanki biraz nasıl iş?” diyebilirsiniz.Evet haklısınız net değil çünkü tripod kullanmadım, çünkü tripodu daha sonra gidip alıp geldik.Salıncaktan sallanan zincirler ve arkada yüksek gerilim hattını aynı karede yakalamaya çalışmamın bir amacı var mı diye sorarsanız emin olun yok sadece hoşuma gitti işte.

Burada da İsmail abi mangalı yellerken kendisini bir yakalayıvereyim dedim.Bu fotoğrafda da sanatsal bir kaygı gütmedim sadece hoşuma gittiği için buraya koyuyorum hala tripod yok.(Tripod gelince de muhteşem fotoğraflar göremeyeceksiniz o yüzden büyük beklenti içine girmeyin lütfen.)

Sıradaki fotoğrafımız tripod ile çekilmiştir.Dadadaaaaam.Burada sadece tek bir şeye vurgu yapmak istedim ama kompozisyona onun dışında her şey dahil oldu diyebiliriz.Vurgu yapmak istediğim kısım Fotoğrafın tam ortasındaki salıncağın soluna doğru düşen ışık tayfıydı.(Tayf kelimesini cümle içinde kullandım ama galiba olmadı:(O ışığın sebebi karşıdaki ağacın arkasında bir arabanın olmasıydı.Araba dediğimiz malum hareket ediyor, ben de araba gitmeden o olayı yakalayayım derken kompozisyon falan bakmadan çekiverdim bir heyecanla fotoğrafı.Zaten sol alt taraftaki şey onu hala anlamış değilim, ayrıca ben bunları yaparken bir yandan da İsmail abi ile Ömer mangalla uğraştıkları için büyük ihtimalle mangalın önünden geçmişler çekim esnasında sağ taraftaki sigara alevinden bunu anlayabilirsiniz.

İşte günün özeti.En sevdiğim fotoğraf bu oldu doğrusu.Keşke vaktim olsaydı da biraz daha kalıp daha uzun pozlamalı fotoğraflar çekseydim.

Bu fotoğraf da daha öncesinden bildiğim bir kaç kez de denediğim ışıkla yazı yazma muhabbetini tekrar etmeyi denedim.Bir şeye benzedi evet, ama yaratıcılıktan uzak ve sığ bir şey çıktı ortaya ama naparsınız tecrübe kazanıyoruz işte:D.Bu olay üzerine ileride daha yaratıcı işler çıkarma niyetim var.Hatta bu tekniği anlatacak bir yazı bile yazabilirim.

Buraya kadar sabreden olduysa onlara o sabırlarından dolayı teşekkür ederim.Özetlemek gerekirse sanatsal kaygıdan uzak eğlencelik bir şeyler yapma niyetindeydim bu sefer.

Ev arkadaşım, fotoğraf çekmekten hoşlandığımı bildiği için beni yamaç paraşütü etkinliğine davet etmişti, ben de seve seve kabul ettim ve sabah erkenden Adana Kabasakal’da bulunan tepeye gittik.Adana havacılık ve doğa sporları derneğinin düzenlediği bir etkinlikti, protokol oldukça genişti, Türkiye’nin bir çok yerinden gelen çok sayıda sporcu vardı.Ben de aldım makinamı elime fotoğraflamaya başladım:)

Burası Kabasakal [...]]]> Merhaba

Ev arkadaşım, fotoğraf çekmekten hoşlandığımı bildiği için beni yamaç paraşütü etkinliğine davet etmişti, ben de seve seve kabul ettim ve sabah erkenden Adana Kabasakal’da bulunan tepeye gittik.Adana havacılık ve doğa sporları derneğinin düzenlediği bir etkinlikti, protokol oldukça genişti, Türkiye’nin bir çok yerinden gelen çok sayıda sporcu vardı.Ben de aldım makinamı elime fotoğraflamaya başladım:)

Burası Kabasakal denen mevkide bulunan atlayış tepesi.Öğrendim ki Türkiye’de yamaç paraşütü eğitimine başlamak için en ideal noktalardan biriymiş.Gün boyu buradan kalkan paraşütçüler aşağıdaki toprak yolun olduğu kısma indiler.Bizde zaten ilerleyen saatlerde aşağıya indik.Bu arada Seyhan baraj gölü havzasının boşalmış olduğunu görmüşsünüzdür herhalde.:DBu da Mehmet hoca’nın uçuşlarını yaptığı paramotor.Paraşütü buna takınca tepeye gerek kalmadan düzlükten de kalkmak mümkün.tabi bu paramotorun başına tam monte edilmemiş akü ünitesi yüzünden birçok iş geldi, orası ayrı mesele.Tepeden kalkan paraşütçüler aşağıya doğru geliyorlar.Protokol esnasında 20dk da yaklaşık 70 80 paraşütçü indi aşağıya, çok zevkli bir zaman dilimiydi.Bir öncekine benzer bir fotoğraf daha.Protokolü karşılamak için orada bulunan bandocu abilerimizi çektim.Vakitsizlikten çaldıkları esnada çekemedim onları ama yine de içlerinden bir çoğu tek bir noktaya bakarken yakalayabilmek de bir başarı herhalde ya da değil.Bu aletin ismini hatırlayamıyorum , halbuki oradayken dinlemiştim.Muhteşem bir his olsa gerek bunlarla uçmak .Karşıda uzaklarda protokol, havada güneş ve paraşütçüler, yerde ise çorak toprak. etkinlikte sadece paraşütçüler yoktu.Motokrosçu tipler de ara ara gezindiler.

Benim için güzel bir hafta sonu etkinliği oldu bu.Çok zevk aldım.Umarım izlerken siz de zevk alırsınız.