Yaklaşık bir hafta önce görev aldığım öğrenci topluluğun tanışma yemeğinde üyelerimize kendimi tanıtma imkanı buldum.Topluluk yaklaşık 50 kişi idi.Konuşma sırası bana gelene kadar neler konuşacağımı planlarken eski zamanlar aklıma geldi.Üniversiteyi kazandığım sene bir arkadaş ortamında bir şeyler anlatmak icap ettiğinde kendimi çok rahatsız hissederdim , konuşmaya başlar başlamaz söyleyeceklerim aklımdan uçar giderdi ve ben aslında söylemem gerekenlerden başka şeyler söylerdim , düzenli nefes alamaz , aralıklı konuşurdum ve karşımdaki insana güven vermezdim yani kendi tabirimle topluluğa konuşamayanlardandım , ama farkettim ki öğrenci topluluklarında görev aldığım 2 sene boyunca topluluğa konuşma yapma konusunda ilerleme kaydetmişim.Öğrendim ki bu işlerden korkmamak lazım , daha akıcı konuşmak için işe saçmalayarak başlamak lazım başka türlü olmuyor.
Tanışma yemeğindeki konuşmaya döneyim.Yapmam gereken sadece biraz kendimden bahsetmek olsada , heyecanlanmaya başladım konuşmam hala güzel değildi , kendime yaptığım telkinler işe yaramamışa benziyordu , hala katetmem gereken çok yol olduğunu düşündüm ve üzüldüm bir an ama sonra farkettim ki hakkını vererek yapamadığım bir yeteneğim var , önemli olan korkunun üzerine gitmek.
Geçen iki sene boyunca farkettim ki topluluğa konuşamayanlardan değilim , sadece biraz çalışmaya ihtiyacı olan bir konuşmacıyım.
Aslında üniversite bu aşamayı atlatmamız için muhteşem bir fırsat değil mi ? sonuçta iş hayatında belki bu kadar iyi fırsat geçmeyecek elimize.Üniversite de yaptığım il k sunumu,aynı zamanda hayatımın ilk sunumuydu,hatırlıyorum;resmen etrafta kimse yok sadece karanlıktı ve bilincim kapalı gibiydi çünkü bir şey hatırlamıyordum
ancak şu anda farkediyorumda en azından etrafta beni dinleyenlerin varlığının bilincinceyim 